نوواژه‌های درمانی

رویکردی کوتاه‌مدت متمرکز بر پلاستیسیته هویت: این رویکرد بازنمایی‌های خود منجمدشده را نرم می‌کند تا فرد بتواند بدون از دست دادن انسجام شخصی، با بافت‌های جدید سازگار شود. اختصار TIAB به عنوان مخفف ثابت حفظ می‌شود.

رویکردی کوتاه‌مدت که روی روایت خود کار می‌کند: با بازسازی ریسمان روایی تجربه‌ها، می‌کوشد احساس تداوم و کارگزاری را بازگرداند. اختصار TBRN به عنوان مخفف ثابت حفظ می‌شود.

رویکردی کوتاه‌مدت که هدفش همسویی دوباره احساسات، افکار و رفتارها حول انسجام هیجانی است: تناقضات عاطفی را به جای علائم بیماری به عنوان اهرم‌های تغییر در نظر می‌گیرد. اختصار TBCE به عنوان مخفف ثابت حفظ می‌شود.

وسواس مفرط در کسب دانش، که اغلب به بهای فعالیت‌های دیگر، به‌ویژه اجتماعی، تمام می‌شود.

گرایش شناختی که تفسیر تجربه‌ها را به شکلی هدایت می‌کند که هویت شخصی را تأیید کند.

ناتوانی در درک صحیح افکار یا احساسات دیگران، که اغلب به تفسیر مخالف آن‌ها می‌انجامد.

اتخاذ رفتارهای ناسازگارانه برای جبران کمبودهای روانی یا هیجانی.

ناتوانی در مقابله هیجانی با تغییر یا استرس، که به پریشانی چشمگیری می‌انجامد.

توسل به داستان‌سرایی شخصی برای جبران کمبودهای عزت نفس یا شکست‌ها.

کاهش حساسیت هیجانی یا حسی که اغلب به صورت بی‌حسی تجربه می‌شود.

واکنش روانی که در آن فرد به شکل مفرط واکنش نشان می‌دهد تا از خود در درون دفاع کند.

تکنیکی که در آن درمانگر بدون تفسیر یا قضاوت فوری سخنان بیمار، گوش می‌دهد.

ناتوانی در توسعه یا تجدید ساختارهای شناختی لازم برای یادگیری.

کاهش یا توقف فرآیندهای سازماندهی مجدد عصبی در پاسخ به محرک‌های بیرونی.

فرآیند درمانی که در آن بیمار به تدریج افکار و هیجانات خود را تکرار و تطبیق می‌دهد.

تکنیکی که از استعاره‌های هدایت‌شده برای پشتیبانی از یکپارچگی روانی کامل استفاده می‌کند.

تکنیکی درمانی که در آن درمانگر فعالانه به ساختاردهی افکار بیمار کمک می‌کند.

اختلال در توانایی درک یا ادغام بینش‌های ناخودآگاه یا فوری.

توانایی فرد در مقاومت در برابر تغییرات هیجانی، که اغلب به شکل مفرط بروز می‌کند.

خلق تصویری از خود بر اساس روایت‌های آرمانی و اغلب غیرواقعی از خویشتن.

شیوه‌ای از تفکر که با قطعاتی از دانش یا ایده‌هایی که از یکدیگر جدا مانده‌اند مشخص می‌شود.

تفکری که ایده‌ها در آن به شکلی نامنظم کنار هم قرار می‌گیرند، مانند تکه‌های یک موزاییک.

گرایش به مبالغه در فرافکنی خود به سناریوهای آینده، به صورت موقتی.

تغییر در شیوه روایت زندگی که نشان‌دهنده یک دگرگونی روانی است.

پایبندی به ایده‌ها یا باورهای کهنه و منسوخ که در برابر تغییر مقاومت می‌کنند.

تکنیکی برای پایان جلسه که از آیین‌های ساده برای انتقال ملایم استفاده می‌کند.

احساس عدم قطعیت نسبت به توانایی باردار شدن یا به پایان رساندن بارداری.

شکل‌گیری هویت شخصی که عمدتاً بر اساس ایده‌های بیرونی اقتباس‌شده صورت می‌گیرد.

تغییر ناگهانی در طنین هیجانی بین بیمار و درمانگر که اغلب آشکارکننده است.

بازیابی کارکردهای شناختی و هیجانی پس از یک رویداد اختلال‌زا.

ناتوانی در همسویی رفتارهای خود با دیگران در بافت اجتماعی.

ادراک تغییریافته از تعاملات اجتماعی که ظریف یا کم‌شدت هستند.

بی‌نظمی در ساخت روایت زندگی که به سردرگمی و اضطراب می‌انجامد.

وابستگی هیجانی که در آن یک رابطه یا شیء واحد، رضایت هیجانی را فراهم می‌کند.

پسرفت شناختی که در آن افکار به حالت‌های پیشین و کمتر پیچیده بازمی‌گردند.

تثبیت شناختی مفرط روی ایده‌ها یا مفاهیم که در برابر تغییر مقاومت می‌کند.

اشاره به توانایی به‌خاطرسپاری صداها به شکلی بارهیجانی.

تفسیر نادرست نشانه‌های اجتماعی که در آن ارتباطاتی دیده می‌شوند که وجود ندارند.

رویکردی فعالانه برای حفظ تعادل هیجانی و پیشگیری از اختلالات.

رویکردی درمانی که هدفش متعادل‌سازی هیجانات از طریق محرک‌های حداقلی است.

انتخاب آگاهانه برای نادیده گرفتن یا به حداقل رساندن هیجانات خود یا دیگران.

واکنش هیجانی که توسط ترکیب محرک‌های بصری و شنیداری برانگیخته می‌شود.

ساختار زیرین یک گفتمان که واکنش‌های هیجانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

بازتجربه هیجانات گذشته که اغلب توسط محرک‌های خاص برانگیخته می‌شود.

مفهومی که برای برقراری روابط حمایتی موقت در درمان به کار می‌رود.

ترس مفرط و غیرمنطقی از برقراری روابط هیجانی جدید.

احساس محدودیت خفیف اما پایدار که وضعیت هیجانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اختلال در حافظه که در آن خاطرات به صورت ناخواسته بازسازی می‌شوند.

کشش هیجانی به تنهایی، همراه با اجتناب از تعاملات اجتماعی.

سبکی از تفکر که با روانی، انطباق‌پذیری و عمق مشخص می‌شود.

رفتار تکانشی که در آن فرد بر خلاف تکانه اولیه عمل می‌کند.

گرایش به کم‌اهمیت جلوه دادن دقت و پذیرش نقص‌ها.

بیان هیجانات به شکلی تحریک‌آمیز یا نامناسب از نظر اجتماعی.